Kino Piast w Słubicach na sprzedaż - Ratunek dla wspólnego dziedzictwa jednak możliwe?
- “Sprzedam kino Piast w Słubicach”, ogłoszenie z dnia 24.6.2009 r. w Gazecie Lubuskiej.
W obliczu naszej nie odnoszącej sukcesu akcji protestacyjnej mającej na celu wstrzymanie rozbiórki i zniekształcenia budynku kina jest to niespodziewana wiadomość.
Po publicznej debacie rozbiórka widowni w tylnej części kina została dozwolona w maju. Natomiast fasada przedniej części budynku przy ul. Jedności Robotniczej ma być wkrótce wpisana do rejestru ochrony zabytków. Dla inwestora sprawa się w ten sposób podobno skomplikowała.
Los niezwykłej słubickiej i frankfurciej historycznej perły zdaje się znowu kwestią otwartą. Czy znajdzie się chętny nabywca, który wyremontuje budynek?
Czy można uratowaç Kino Piast?
- "Niech żyje Kino Piast!" Uczestnicy po dyskusji panelowej wieczorem 21.4. przed budynkiem Kina Piast.
Wybudowany pierwotnie jako „Filmpalast Friedrichstraße“, a po wojnie przemianowany na „Kino Piast” budynek – nazywany „perła architektury Art Deco” – jest skarbnicą wspomnień zarówno słubiczan, jak i frankfurtczyków. Budynek narażony od wielu lat na dewastację czeka w najbliższym czasie przebudowa, oznaczajaca faktycznie zniszczenie historycznego obiektu. Czy ratunek kina jest możliwy? Jeżeli tak, to co trzeba ratowaç, w jakim celu i w jaki sposób? Czy uda się zachowaç Kino „Piast” jako wspólne dziedzictwo kulturowe obu miast bliźniaczych?
Instytut Historii Stosowanej chciał poddać przyszłość kina pod publiczną dyskusję. Dlatego złożyliśmy wniosek o odwołanie od decyzji w sprawie pozwolenia na rozbiórkę kina Piast u Starosty, który skierował sprawę do Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie. W dniu 21.04.2009r. zorganizowaliśmy razem z Słubickim Miejskim Ośrodkiem Kultury oraz z Collegium Polonicum dyskusję panelową, do ktorej zaproszeni zostały inwestorzy budynku kina, przedstawiciele ochrony zabytków oraz burmistrz gminy Słubice. Jednocześnie startowaliśmy akcję zbierania podpisów. W wyniku tej akcji zostały zbierane ponad 230 podpisów przez zaangażowanych uczestników dyskusji, W celu wspierania naszego wniosku przekazywaliśmy listę podpisów do Gorzowa. Otrzymaliśmy odpowiedź Wojewody, w której stwierdzono niedopuszczalność naszego wniosku. W uzasadnieniu powołano się na zapisy polskiego prawa budowlanego, według którego nie jesteśmy stroną w tej sprawie.
odpowiedz Wojewody z dnia 12 maja 2009
Dyskusja panelowa | wtorek 21 kwietnia 2009 r. | godz. 18 | Collegium Polonicum | mała aula
W dyskusji panelowej udział wzięli:
* Sylwia Groblica, Wojewódzki Konserwator Zabytków Gorzów Wielkopolski
* Andreas Billert, Gospodarka przestrzenna, Collegium Polonicum
* Katarzyna Mintus-Trojan, wiceburmistrz Słubic
* Franciszek Edward i Danuta Kasjaniuk, właściciele działki (zaproszeni)
Moderacja: Felix Ackermann, Instytut Historii Stosowanej
Wprowadzenie wraz z prezentacją historycznych fotografii kina: Eckard Reiß,
Towarzystwo Historyczne Frankfurt nad Odrą
zdjęcie i artykuł z ksiązki "Słubice. historia - topografia - rozwój", autorzy i współpracownicy: S. Preiss, U. Hengelhaupt, S. Groblica, A. Wille, D. Oramus:
ul. Jedności Robotniczej 10 - Friedrichstraße 8
Kino Piast / Palast Kino. Kino, wyniesione w 1924 roku - sądząc po detalu architektonicznym - zaprojektowane prawdopodobnie przez ówczesnego architekta miasta Frankfurtu Josefa Gesinga. Zwieńczona szczytem fasada, kryjąca salowy budynek, ustawiony kalenicowo do ulicy i przekryty dachem siodłowym, wykazuje w swej artykulacji i dekoracji rzeżbiarskiej wpływ stylu art deco. Tynkowana fasada jest klasycznie trojdzielna. W partii środkowej znajduje się pierwotne główne wejście do kina z nieznacznie wycofanym pomieszczeniem kasy. Jest ono obramione szerokim pasem ornamentacyjnym, załamanym pod kątem prostym, ujętym masywnymi, profilowanymi opaskami z tynku. W nim roślinny ornament z motywem astwerku i popiersiami, wyobrażającymi alegorie przedstawianych sztuk (recytacja, śpiew, aktorstwo, pantomima) oraz maski, a niegdyś być może także pasy z inskrypcjami. U góry z lewej data ,,1924". W górnych kondygnacjach, pod poziomą, profilowaną listwą, po cztery małe okna rozdzielone rynkowanymi filarami. W osiach bocznych wejścia boczne. Nad nimi po dwa okna w masywnie profilowanych ramach z tynku; w zwieńczenie ramy z lewej strony wpisane male romboidalne okno (prawdopodobnie z prawej strony motyw ten został później zmieniony). Szczyt, wznoszący się ponad masywnym gzymsem z tynku, pozostaje nie zaakcentowany. Budynek kina jako wczesny przykład tego rodzaju budowli jest jednocześnie świadectwem stylu architektonicznego, naśladującego frankfurckie realizacje Martina Kießlinga, łączące funkcjonalizm z bogactwem ornamentacji. Styl ten, pozostający pod wpływem budownictwa spółdzielczego, jest tutaj reprezentowany w budynku publicznym, przeznaczonym dla potrzeb rozrywki i wypoczynku.
krótki protokół dyskusji panelowej